Na Chiang Mai werd het tijd voor een nieuw land. We hadden een aantal mogelijkheden om naar Laos te gaan, we kozen voor nog een stop in Chiang Rai. Redelijk vroeg op en met de bus erheen. 4 uur voor eigenlijk een betrekkelijk kort stukje. Beter de luxe bus kunnen nemen. Erg rustig vergeleken bij Chiang Mai en ook niet heel veel te zien. Je schijnt er wel heel mooi trekkings te kunnen maken, maar wij wilden nu eindelijk wel naar Laos. Nog wel even het Hilltribe museum bezocht, wat boven een restaurantje met de pakkende naam Cabbages & Condoms zit, waar we wat meer over de eerder bezochte stammen te weten konden komen. Belangrijkste feit aldaar: de Padaung (de langnekken) zijn als toeristische attractie naar Thailand gehaald en er niet heen gevlucht of iets dergelijks.

's Middags dus niet meer naar dat dorpje geweest, maar lekker gerelaxed. De volgende dag (maandag) stond er namelijk weer een vroege wekker in verband met de reis naar Phonsavan. Na een lange reis, al slingerend door de bergen met mooie uitzichten en diepe valleien, komen we rond 16:15 aan in Phonsavan, een vreselijke kleine stad in het noorden van Laos. Maar we zijn hier dan ook met een reden. Eerst maar eens een onderkomen uitzoeken. Ons oog is in de reisgids stiekum al gevallen op Auberge de Plaine des Jarres, een wat luxer onderkomen met bungalows met een open haard ('s nachts is het hier slechts een graad of 10. Niet dat dat veel uitmaakt, vanwege de ligging van het hotel ben je ongeveer wel verplicht daar te eten, wat weer geen straf is) en gelegen tussen de naaldbomen op een heuvel met uitzicht over de stad en de omgeving. 's Avonds lekker gegeten en daarna heerlijk geslapen in de luxe bedden.

Na donderdagavond niets speciaals meer te hebben gedaan, gingen we vrijdag redelijk op tijd op pad. We wilden gaan tuben (lekker dobberen op de rivier in de binnenband van een traktorwiel), maar hadden niet zo'n zin om alle luidruchtige, vooral Engelse, jongeren onderweg tegen te komen. Onderweg merkten we dat meer mensen, vooral de net wat oudere jongeren, dat plan ook al hadden opgevat. Rond 9:30 gingen we te water, een 4 kilometer ten noorden van Vang Vieng. Gezien het het droge seizoen is, zou de rit zonder stops ongeveer een uur of 2 moeten duren. Na twintig minuten hadden wij echter het idee dat het allicht iets langer zou duren, gezien we de eerste bocht (na 300 meter?) nog niet voorbij waren. De mooie uitzichten die, tussen de vele barretjes door, te zien waren maakten het echter wel de moeite waard. Na goed een uur maar eens een stop bij zo'n barretje, er moet natuurlijk wel Beer-lao gedronken worden tijdens een tube-tocht. Na deze stop drijven we rustig verder en zien eigenlijk bijna geen andere toeristen. Wel komen we onderweg, vooral vanaf ongeveer halverwege (gokken we) als de barretjes ophouden, veel lokale bevolking tegen die gewoon aan het werk is. We vragen ons na enige tijd toch wel af hoe je voor 6 uur 's avonds die band terugkrijgt als je niet meteen 's ochtends vroeg vertrekt. We komen namelijk rond 14:30 pas aan bij Vang Vieng, en dit was dan nog maar de 4 kilometer tocht met maar 1 stop. Blij dat we niet de 10 kilometer tocht hebben gedaan!!