's Middags dus niet meer naar dat dorpje geweest, maar lekker gerelaxed. De volgende dag (maandag) stond er namelijk weer een vroege wekker in verband met de reis naar Phonsavan. Na een lange reis, al slingerend door de bergen met mooie uitzichten en diepe valleien, komen we rond 16:15 aan in Phonsavan, een vreselijke kleine stad in het noorden van Laos. Maar we zijn hier dan ook met een reden. Eerst maar eens een onderkomen uitzoeken. Ons oog is in de reisgids stiekum al gevallen op Auberge de Plaine des Jarres, een wat luxer onderkomen met bungalows met een open haard ('s nachts is het hier slechts een graad of 10. Niet dat dat veel uitmaakt, vanwege de ligging van het hotel ben je ongeveer wel verplicht daar te eten, wat weer geen straf is) en gelegen tussen de naaldbomen op een heuvel met uitzicht over de stad en de omgeving. 's Avonds lekker gegeten en daarna heerlijk geslapen in de luxe bedden.

De volgende dag gaan we, met een prive-minivan, naar de reden van ons bezoek aan Phonsavan: de Plain of Jars (Vlakte van kruiken). Over 3 grotere en nog een aantal kleinere lokaties liggen vele honderden kruiken verspreid, als vreemde pukkels in het landschap. Sommige kruiken zijn meer dan 2 meter hoog en de herkomst is nog steeds onbekend, en dat draagt bij aan het surreële gevoel wat je er over krijgt. Ook het lopen tussen de paaltjes die aangeven dat in het buitengebied nog explosieven kunnen liggen draagt er aan bij. Behalve de 3 grotere sites bezoeken we ook nog de oude stad en een Hmong-dorpje. Voor het eerst komen we in een bergstammen-dorpje wat niet gedreven wordt door verkoop aan toeristen, maar echt gewoon een gemeenschap is die daar leeft. Erg bijzonder! Laat in de middag komen we terug bij het hotel, waar we nog even relaxen en weer een keer heerlijk eten.

Woensdag is het weer tijd om afscheid te nemen van ons heerlijke onderkomen, we gaan naar Vang Vieng. Rond 7:00 worden we al opgehaald, en we zitten in een lokale bus. Minibussen rijden niet elke dag tussen de twee plaatsen. Zo snel we weg zijn, gaat de muziek op standje discotheek en gaat de TV aan, waar ook nog eens karaoke op te zien is. Gelukkig is het waarschijnlijk nog te vroeg, niemand doet mee. Na een 2 uur rijden horen we wat geratel in de motor achterin de bus en stoppen we op een helling, midden tussen twee bochten. Na enige tijd is de conclusie dat deze bus vandaag niet op eigen kracht meer verder zal rijden en we moeten dus wachten op de volgende bus. Die is dan nog niet eens vertrokken uit Phonsavan, we moeten bijna 3 uur wachten. Als de bus dan eindelijk komt, is het gezellig druk in de bus en de nog harder staande muziek maakt het gemis aan T voor de meeste mensen waarschijnlijk meer dan goed. We zijn blij als we rond 16:45 dan eindelijk bij het busstation van Vang Vieng aankomen. We zijn de enige toeristen en dus ook de enigen die er daar uit gaan. We gaan op zoek naar een guesthouse en komen bij Nana uit, wat op zich nog niet zo gek is gezien er drie met die naam blijken te zijn.

's Avonds lopen we het stadje in en gaan even wat drinken bij een van de vele tv-bars, waar de hele dag voornamelijk complete seizoenen van Friends wordt gekeken. Alles bij elkaar, ook de toeristen die er rond lopen, geeft Vang Vieng ons een beetje een Salou gevoel. Op zich natuurlijk wel grappig om ook zoiets hier te zien, maar niet helemaal wat je in Laos verwacht. Opvallend is wel dat ook hier de barretjes allemaal om 23:00 dicht gaan.

Vandaag zijn we, na een prima ontbijt met veel moerbeien bij een restaurantje in de buurt, fietsen gaan huren. Rond een uur of 11, wie maakt zich tenslotte druk om warmte op het midden van de dag, gaan we op weg. We fietsen een stukje de snelweg af, hoewel snelweg! Het is de grote weg, maar net zo goed lopen daar ook koeien rond en fietst en bromt half Vang Vieng er vrolijk overheen. Na een aantal kilometer gaan we de dirtroad op. Langs kleine dorpjes en tussen het prachtige karstgebergte in de omgeving van Vang Vieng. Onderweg veel kinderen die vrolijk om het hardst "Sabaidee" of nog stoerder "Goodmorning" schreeuwen tegen die gekke toeristen die zich in het zweet fietsen op deze, zoals ongeveer elke, bloedhete dag. We zijn dan nat bezweet, maar ook blij, als we bij een winkeltje wat te drinken kunnen halen en even in de schaduw kunnen zitten. Daarna gaat het weer wat beter en bereiken we sneller dan verwacht een van de sporadische restaurantjes onderweg, waar we dus maar wat gaan eten. Daarna komt nog een stukje weg terug naar Vang Vieng, maar dat is waarschijnlijk het slechtste wegdek waar we die weg op fietsen (en behalve die paar kilometers op de snelweg is het al niet al te goed geweest). Rond een uur of drie komen we weer aan bij een restaurantje, met een prachtig uitzicht op de Nam Xong, de rivier die door Vang Vieng loopt. Na wat shakes gaan we op weg naar het guesthouse om al het vuil (en dat was zeker niet weinig, onze mooie bruine kleur die we onderweg hadden is weer behoorlijk weg) weg te douchen. Net de fietsen weer weggebracht en nu dus even aan het tikken. Het was natuurlijk ook al even geleden.